Rozwój dworca

By | 22 listopada 2015

W miarę, jak rozwijało się miasto, rosły potrzeby związane z powiększeniem ilości obsługiwanych pociągów. Co raz droższe stawały się również działki, które były umiejscowione w bliskiej okolicy dworca. Od połowy XIX wieku nie połączone dotychczas sieci kolei Górnośląskiej, Poznańsko-Głogowskiej, Świdnicko-Świebodzkiej, Dolnośląsko-Marchijskiej oraz Kolei Prawego Brzegu Odry (prowadzącej w kierunku Oleśnicy) łączono ze sobą tworząc współczesną sieć kolejową w mieście.
Zanim jeszcze wybudowano Dworzec Główny w 1848 roku połączone ze sobą zostały dworce Świebodzki z Górnośląskim. W późniejszych latach rozbudowywano połączenia tej sieci, przenosząc czasami niektóre torowiska z poziomu i umiejscawiając je na nasypach. Ułatwiona była w ten sposób komunikacja pomiędzy stronami torowiska.
W latach 1899-1904 usunięte zostały składy węgla , a na ich miejscu powstały nowe perony. Pierwsze cztery, posiadające po 2 tory zostały nakryte w całości półokrągłymi nawowymi dachami. Ostatni, piąty peron przylega do pojedynczego toru i w związku z tym został nakryty tylko pojedynczym, własnym daszkiem. Zwiększono ilość równoległych torowisk, które biegły przez dworzec, do 13 (razem z tymi służącymi do manewrowania). Perony oraz torowiska zostały umiejscowione wyżej, niż te które już istniały, i zostały dopasowane do podniesionych na nasypy torowisk. Przebudowana została także hala peronowa – usunięto z niej tory oraz obniżono posadzkę.
W czasie modernizacji dworca w latach dwudziestych XX wieku ustawiono na peronach kamienne kioski peronowe.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *