Okres powojenny

By | 22 listopada 2015

Do roku 1944 najważniejszym punktem komunikacyjnym Warszawy był Dworzec Główny. Jednak został on zniszczony podczas powstania warszawskiego przez Niemców. Wyznaczeniem i zbudowaniem nowego dworca zajęło się Biuro Odnowy Stolicy, które umieściło go w obecnym miejscu już w 1946 roku. Ćwierć wieku jednak zajęło wybranie odpowiedniej koncepcji i budowa nowego dworca, który miał zostać centralnym punktem komunikacyjnym Warszawy. Zajęło to tyle czasu z powodu problemów finansowych, które stanęły na drodze budowy nowego obiektu. Z tego względu rolę tymczasowego dworca powierzono Warszawie Głównej Osobowej.
W wybranym miejscu w latach 1952-1954 zbudowano tymczasowy dworzec, zajmujący się obsługą obsługa pociągów podmiejskich. Usytuowany został w wykopie, a jego obsługa działała w drewnianych pawilonach, które zostały zaadaptowane z dawnych kas wyścigów konnych. Dopiero w chwili otwarcia nowego dworca, Warszawy Śródmieście w 1963 roku, przestał on funkcjonować i miał przed sobą wizję wyburzenia. Niestety, brak alternatywy sprawił, że został on ponownie otwarty po wybudowaniu kolejnej pary torów dla warszawskiej linii średnicowej. Powierzono mu za zadanie obsługę pociągów dalekobieżnych, które przejeżdżały przez centrum stolicy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *