Lata 70.

By | 22 listopada 2015

Prowizorka, jaką był dworzec Warszawa Główna osobowa, skończyła się w 1972 roku. W ramach propagandy sukcesu zdecydowano o budowie nowego dworca obsługującego pociągi dalekobieżne. Został on ukończony w dniu 5 grudnia 1975 roku i przejął on pod swoje skrzydła obsługę większości pociągów dalekobieżnych w Warszawskim Węźle Kolejowym.
Autorem projektu jest Arseniusz Romanowicz, który stworzył go przy współpracy z Piotrem Szymaniakiem. W trakcie budowy, projekt był niejednokrotnie zmieniany. Odbiło się to na jakości prac, a także na funkcjonowaniu dworca. Z pierwotnego projektu usunięte zostały betonowe estakady, które miały prowadzić pieszych do znajdujących się w sąsiedztwie wieżowców Hotelu Mariot i Oxford Tower.
Budowa przebiegała błyskawicznie w związku z planowym przyjazdem Leonida Breżniewa. Przy pracach budowlanych pomagali także żołnierze Wojska Ludowego, aby czas budowy skrócić do niezbędnego minimum. Budynek dworca został otwarty jeszcze przed odbiorem technicznym, na co wpływ miała decyzja Komitetu Centralnego PZPR. W związku z takim posunięciem, przez wiele lat po otwarciu był w ciągłym remoncie.
Jedynymi limitami, jakie ograniczały budujących dworzec były limity czasowe. Efektem tego była budowa wielu elementów niedopracowanych. Wśród nich Można między innymi wymienić dach budynku, który nieustannie przeciekał pomimo wielu wielokrotnych remontów. Nieszczelne były również instalacje kanalizacyjne i wodne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *